Łysienie - rodzaje łysienia
Typowe dla łysienia plackowatego jest to, że na owłosionej głowie zaczynają pojawiać się okrągłe, nieowłosione „placki“, najczęściej bez klinicznych oznak zapalenia czy blizn. Charakterystyczne są tu włosy w formie „wykrzyknika“ czy „przecinka „ : krótkie, ułamane włosy, które zwężają się w kierunku skóry głowy, jak też zmiany na paznokciach (małe wgłębienia, poprzeczne rowki. Bardzo rzadko dochodzi do całkowitej utraty płytki paznokcia).
Objawy te mają znaczenie nie tylko diagnostyczne, ale mogą być także wskazówką dotyczącą intensywności ataku choroby.
Przy łysieniu plackowatym obserwujemy, że wypadają włosy zawierające pigment, a siwe zostają, siwieją włosy pojedyncze, lub całe kępki (poliosis). Przyczyny łysienia tego rodzaju nie są znane, w związku z tym nie jest jeszcze możliwa terapia odnosząca się do przyczyny zjawiska. Poważne skutki natury kosmetycznej prowadzą często do problemów psychiczno – społecznych, zdrowie organizmu nie jest jednak w żadnym aspekcie nadszarpnięte.
Defekty struktury łodygi włosa są najczęściej uwarunkowane genetycznie. Prowadzą one do nadmiernej łamliwości, włosy są wobec tego krótkie (najczęściej tylko kilkucentymetrowe), często rzadkie. Diagnozę można postawić po badaniu pod mikroskopem.
Terapia w przypadku anomalii łodygi włosa nie jest możliwa. Zapobiegać wypadaniu można n. p. unikając mocnego szczotkowania włosów. Odpowiednie płukanki i odżywki mogą zmniejszyć podatność włosów na łamanie.
Pod pojęciem bliznowaceniowego wypadania włosów rozumiemy wszystkie choroby, które prowadzą do zniszczenia cebulek włosowych, a co za tym idzie do nieodwracalnej utraty włosów. Mogą do niego doprowadzić poparzenia, przypalenia, promienie jonizujące. Najczęstszą przyczyną są jednak stany zapalne wywołane rzez bakterie lub grzyby.
